قضاوت قاطع
وقتی ادامه دادن ضرر دارد، همان لحظه توقف را اعلام می‌کند.
ساعت چهار در راهرو، هنوز کسی انتشار دیروز را متوقف نکرده. گفتن «عصر بررسی می‌کنیم» یعنی «توقف را به بعد پاس می‌دهم.» ضرر تا عصر ادامه دارد.
ساعت یازده و پنجاه پشت میز، آزاد کردن ارسال و موکول کردن اصلاح به عصر یعنی «تصمیم سخت را عقب می‌اندازم.» عدد غلط بیرون می‌رود.
گفتن همان لحظه که دامنهٔ دیروز امروز نمی‌رود، ادامهٔ ضرر را قطع می‌کند: «ادامهٔ ضرر را قطع می‌کنم.» توقف ردیف سوم همان حالا، عدد غلط را نگه می‌دارد: «عدد غلط را نگه می‌دارم.»
تصمیم‌گیری یک راه قابل‌برگشت را انتخاب می‌کند. قضاوت قاطع وقتی است که خودِ ادامه، ضرر است. تصمیم‌گیری