تصمیم‌گیری
با اطلاعات ناقص هم تصمیم قابل‌برگشت را روشن می‌کند.
ساعت چهار و پنجاه، ردیف سوم هنوز قطعی نیست و جواد باید تصمیم بگیرد. بستن تماس تا قطعیت یعنی «منتظر اطلاعات کامل می‌مانم.» عصر بدون خبر می‌ماند.
ساعت یک و نیم در راهرو، منتظر برگشتن بهرام یعنی «تصمیم را به جلسهٔ بعد پاس می‌دهم.» نوبت آرمین همان‌جا معلق است.
تماس با حذف ردیف مشکوک و شرط اصلاح عصر، با اطلاعات ناقص قابل‌برگشت است: «با اطلاعات ناقص، تصمیم قابل‌برگشت می‌گیرم.» اعلام نوبت یک‌ساعته تا عصر با اطلاعات موجود تصمیم می‌گیرد: «با اطلاعات موجود تصمیم می‌گیرم.»
تصمیم بدون مرز وقت، به جلسهٔ بعد می‌لغزد. مدیریت زمان، همان انتخاب را در همین عصر جا می‌دهد. مدیریت زمان