هدف‌گذاری
برای این عصر یک نتیجهٔ قابل‌دیدن تعیین می‌کند، نه یک آرزو.
ساعت دو، یادداشت بهرام روی میز جلسه است. گذاشتن هدف عصر روی انتشار کامل یعنی «چنان بزرگ است که امروز دیده نمی‌شود.» کسی عصر نمی‌تواند بگوید انجام شد یا نه.
ساعت یک و بیست پشت میز، گذاشتن موضوع گفتگو روی «جدی‌تر بودن» یعنی «هدف را چنان مبهم می‌گذارم که دیده نمی‌شود.»
سه خط صورتجلسه و یک گفتگوی بیست‌دقیقه‌ای، نتیجهٔ عصر را قابل‌دیدن می‌کند: «نتیجهٔ عصر قابل‌دیدن است.» یک رفتار قابل‌دیدن برای همین هفته، نتیجهٔ گفتگو را مشخص می‌کند: «نتیجهٔ گفتگو مشخص است.»
هدف اگر به رفتار دفعهٔ بعد نرسد، روی کاغذ می‌ماند. یادگیری فعال همان نتیجه را برمی‌دارد. یادگیری فعال