اقناع
دلیل را به زبان دغدغهٔ طرف می‌گوید تا کار جلو برود.
ساعت چهار و پنج دقیقه، رضا قول دیروز را با یک نه بسته. بلندتر گفتن همان حرف یعنی «حرف خودم را بلندتر می‌گویم.» ظرفیت عملیات تکان نمی‌خورد.
ساعت سه و چهل روی میز تحویل، آرمین نگران نسخهٔ تنهاست. رد کردن نگرانی یعنی «نگرانی نسخهٔ تنها را رد می‌کنم.» پوشه یا می‌ماند یا نصفه می‌رود.
پیشنهاد خوانا دلیل هر کس را در خودش دارد: «هر کس دلیل خودش را در پیشنهاد می‌شنود.» روی میز تحویل هر دو دغدغه در یک حرکت می‌نشیند: «هر دو دغدغه در یک حرکت می‌نشیند.»
اقناع دلیل را قابل‌شنیدن می‌کند. مذاکره مشخص می‌کند هر طرف چه می‌دهد و چه می‌گیرد. مذاکره